Godzijdank, taboes bestaan alleen in het buitenland

HPcover_2000-39_120px.jpgDat beloofde wat! Gulzig trok uw ombudsman a.i. de kerstbijlage Taboe uit de zaterdagkrant. Het is nu eenmaal een onderwerp dat zijn bijzondere belangstelling heeft. In 2000 schreef ik voor HP/De Tijd het coververhaal Hollandse taboes – mag je alles zeggen wat je vindt? Op de omslag de kop van Pim Fortuyn, symbolisch de mond gesnoerd met zijn stropdas. Ach, het waren de dagen van paars, van oergezellige geestelijke onderdrukking, er was nog geen elf september geweest, laat staan een LPF, ja, we leefden in volkomen pais en vree met elkander. Het artikel ging over allochtonen, over de verzorgingsstaat en .. heremijntijd, wat lijkt het lang geleden. Het stuk eindigde aldus: “Als taboes een functie vervullen ten gunste van gevestigde belangen, zullen ze er altijd blijven. In dit opzicht hoeven we ons geen illusies te maken. Waar het ene heilige huisje wordt omvergeschopt, zal een ander worden opgetrokken.” Ik was dan ook zeer benieuwd wat een kwaliteitscourant met de vinger aan de kloppende pols der tijdgeest voor nieuwe heilige huisjes had ontdekt. Maar wat een teleurstelling, of moet ik zeggen: geruststelling. Volgens NRC bestáán er helemaal geen taboes in Nederland.

In de twintig pagina’s tellende bijlage staat welgeteld één stukje over de situatie in Nederland. De rest is ‘een wereldwijde inventarisatie’ door het correspondentennetwerk van NRC. Uit Zwitserland, Polen, Iran, Belgie.. je kunt het zo gek niet bedenken, ik wist niet eens dat we zoveel buitenland hadden! Tja, men kan zich minder originele manieren voorstellen om de buitenlandcorrespondenten een kerstgratificatie te geven.

Nu heb ik persoonlijk niet zo veel op met al die artikelen over het buitenland die dagelijks de kolommen van onze kranten vullen. Als we in Nederland er journalistiek al niet zo veel van bakken, is mijn stelling, hoe willen we dan de lezer iets wijzer maken over andere landen? De situatie hier lijkt me al ingewikkeld genoeg. Bij een correspondent stel ik me ook altijd een wat uitbuikende veertiger voor wiens belangrijkste bronnen de taxichauffeur en de kapper zijn en die zich vooral ledighoudt met het spellen en overtikken van de plaatstelijke kranten.

Maar je moet het toch niet onderschatten hoor, wat die correspondenten allemaal voor hun kiezen krijgen. Want in het buitenland, beste lezer, sjongejonge … wat hebben ze daar te kampen met taboes zeg. Het is te walgelijk voor woorden.

Gelukkig hebben wij daar geen enkele last van. Het ene stukje over Nederland betreft een column van Frits Abrahams (Egoland) over onbescheidenheid en zelfverheerlijking. Het is een best aardig stukje, daar niet van. Maar het probleem is: dit taboe behoort als we Abrahams goed begrijpen inmiddels tot het verre verleden. Ja, ook het allerlaatste Hollandse taboe is goddank geslecht.

Uw ombudsman a.i. schonk nog een glaasje glühwein in en wentelde zich wederom in het gelukzalige besef dat hij geboren was en zou sterven in het meest volmaakte land ter wereld. En van je vrede-op-aarde-tra-la-la-la…

  • By Ben Okend, 25 december, 2006 @ 13:39

    Geen taboes?

    Volgens mij zijn er wat mensen omgelegd in Nederland de laatste jaren, en een aantal anderen dien(d)en zich 24/7 met een peleton beveiligingsmensen voort te bewegen. En dat alles vanwege een geuite mening.

    Wanneer is een mening dan een taboe? Als er behalve dat je omgelegd kunt worden, ook nog eens op je graf gepist wordt?

    Nu kan men natuurlijk zeggen dat dit ‘taboe’ alleen heerst bij een bepaalde, niet nader te noemen bevolkingsgroep in Nederland, maar moesten wij deze groep niet gewoon ook zien als ‘Nederlanders’?

    Is het overigens ook geen taboe als je voor dezelfde mening door een groot gedeelte van de politiek correcte Obscurantisten continu wordt uitgemaakt voor het behoren tot een groep mensen die zelf tot het vuil van de menselijke geschiedenis behoren? (fascist, Nazi, xenofoob enzovoorts)

    Overigens vraag ik me af waarom er zo weinig gesproken wordt over de mogelijkheid tot herinvoering van de doodstraf. Niet dat ik er een voorstander van ben, maar het schijnt dat het percentage van mensen die wel voorstander zijn, zodanig groot is dat je toch van een taboe kunt spreken als de mening van deze mensen totaal genegeerd wordt.

    En dat zijn zo twee mogelijke voorbeelden.

  • By pamela hemelrijk, 26 december, 2006 @ 1:10

    …en ze hebben het ook nooit over het grootste hedendaagse taboe van allemaal: holocaustontkenning. (Behalve dan door Turken; die mogen het wel.) Dat item was ook al zo opvallend afwezig in een KRO-programma waarin de de Nederlandse taboe-tophonderd werd behandeld. Het signaleren van dat taboe is voor de journalistiek blijkbaar taboe. Je blijft lachen met de media.

  • By Richard, 28 december, 2006 @ 0:16

    Kritiek op de media is ook nogal een taboe in ons land. Hetzelfde geldt voor kritiek op de juridische nomenklatura.

  • By Roland Sassen, 28 december, 2006 @ 13:41

    Hallo Stan de Jong, je bewering dat er in de kerstbijlage van NRC maar een
    stukje over nederlandse taboes gaat is onjuist.
    Welgeteld staan er 16 nederlandse taboes beschreven.
    Dus, geen onzin vertellen!
    Met vriendelijke groet Roland Sassen

  • By Stan de Jong, 29 december, 2006 @ 13:22

    Hallo Roland Sassen, inderdaad staan er nog wat weggemoffelde reportagetjes in de bijlage, maar die kunnen en mogen we toch niet vergelijken met wat gezaghebbende NRC-correspondenten over taboes hebben te melden? Groet.

Other Links to this Post

WordPress Themes