Tja, dat kon Heleen Mees natuurlijk verwachten, dacht uw ombudsman a.i. geamuseerd toen hij zijn dagelijkse bezoek aan GeenStijl bracht. Mees, de nieuwe columniste van NRC, tevens behorend tot de harem van Rikkepik van der Ploeg, tevens hoofd van de PvdA-afdeling New York (echt, je kan het zo gek niet verzinnen of het bestaat) had de euvele moed in haar laaste kolompje uit te halen naar internetgebruikers in het algemeen en die van GeenStijl in het bijzonder. Dat kwam haar te staan op een schrobbering van GeenStijl. Onder de kop ‘Stomme, lelijke PvdA-trutten’ een stukkie dat eindigt met: ‘ga toch koken’. Ach, fijnzinnig zijn die knapen van GeenStijl niet, maar persoonlijk kan ik er vaak wel om grinniken. Maar wat had het bruggehoofd van de vaderlandse sociaal-democratie in New York (ik moet er telkens weer om glimlachen) nu eigenlijk toch allemaal te melden in haar kolompje? Vervolg het lezen van ‘Benepen en bangelijke NRC-columnisten’
Maandarchief voor december 2006
Worden er tegenwoordig door ‘serieuze kwaliteitsmedia’ in interviews uberhaupt nog kritische vragen gesteld? Uw ombudsman is bang van niet. Zagen we vorige week al hoe de falende ‘zoon van Bernhard’ Pieter Broertjes van De Volkskrant door HP/de Tijd met zijden handschoenen werd aangepakt, Elsevier maakt het in het kerstnummer nog bonter. Gerrit Zalm wordt het Walhalla in geschreven met als dieptepunt de passage in de lead waarin we te weten komen dat ‘deze hoeder van de dak- en thuislozen het idealisme van zijn PvdA-jeugd heeft gehouden’. Is dit nog journalistiek te noemen? Het lijkt meer op caberet. We komen te weten dat Gerrit in Washington regelmatig een vorkje prikt met Ad Melkert die daar op zijn voorspraak terecht kwam, maar lezen geen woord over de opstelling van de VVD inzake de uitzending van onze jongens naar Uruzgan waar het een steeds grotere hel wordt. Staat Gerrit nog steeds achter de oorlogen van Bush? Wel lezen we weer dat Gerrit ‘op handen wordt gedragen in arme landen in Oost-Europa en allerlei eredoctoraten, onderscheidingen en ereburgerschappen krijgt’ maar er wordt geen woord gewijd aan de dictatoriale wijze waarop Zalm de privatisering van Schiphol wilde afdwingen als gevolg waarvan nu een enorm conflict is ontstaan tussen het Rijk en Amsterdam dat binnenkort zelfs voor de rechter komt.
Vervolg het lezen van ‘Het kerstnummer van Elsevier’
Familie uit Nederland heeft voor ons alle dubbeldikke kerstnummers van de weekbladen meegenomen. Vroeger vond ik die kerstnummers altijd erg opwindend: er stonden altijd speciale en vaak spectaculaire artikelen in en bijzondere interviews. Maar de journalistiek in Nederland verkeert in een diepe crisis. Hoe zijn die kerstnummers anno 2006? Zijn ze nog de moeite waard? We kijken als eerste naar HP/de Tijd, het weekblad dat het meest creatief is in het bedenken van onderwerpen en invalshoeken. Wat valt het eerst op als je naar het inhoudsoverzicht kijkt? Een profiel van Pieter Broertjes, ja, dat trekt me wel als media-watcher. Eigenlijk had hier natuurlijk een onthullend profiel moeten staan van Birgit Donker, maar dat durft HP/de Tijd ook niet aan. Gek eigenlijk, want HP/de Tijd heeft eerder drie grote artikelen geplaatst (twee rond mij, het derde door Paul Frentrop) over de teloorgang van Lux et Libertas. Misschien vraag ik Thieu Vaessen wel of ik een portret van Donker mag schrijven. Als Daan Dijksman van de VARA over Pieter Broertjes van de PvdA mag schrijven, waarom zou ik dan niet over NRC mogen schrijven? Ik ben tenminste kritisch en heb al heel wat onthullingen over NRC naar buiten gebracht en heb me dus verregaand verdiept in het onderwerp, veel meer dan Dijksman in De Volkskrant.
Vervolg het lezen van ‘Het kerstnummer van HP/de Tijd 2006′
Dat beloofde wat! Gulzig trok uw ombudsman a.i. de kerstbijlage Taboe uit de zaterdagkrant. Het is nu eenmaal een onderwerp dat zijn bijzondere belangstelling heeft. In 2000 schreef ik voor HP/De Tijd het coververhaal Hollandse taboes – mag je alles zeggen wat je vindt? Op de omslag de kop van Pim Fortuyn, symbolisch de mond gesnoerd met zijn stropdas. Ach, het waren de dagen van paars, van oergezellige geestelijke onderdrukking, er was nog geen elf september geweest, laat staan een LPF, ja, we leefden in volkomen pais en vree met elkander. Het artikel ging over allochtonen, over de verzorgingsstaat en .. heremijntijd, wat lijkt het lang geleden. Het stuk eindigde aldus: “Als taboes een functie vervullen ten gunste van gevestigde belangen, zullen ze er altijd blijven. In dit opzicht hoeven we ons geen illusies te maken. Waar het ene heilige huisje wordt omvergeschopt, zal een ander worden opgetrokken.†Ik was dan ook zeer benieuwd wat een kwaliteitscourant met de vinger aan de kloppende pols der tijdgeest voor nieuwe heilige huisjes had ontdekt. Maar wat een teleurstelling, of moet ik zeggen: geruststelling. Volgens NRC bestáán er helemaal geen taboes in Nederland. Vervolg het lezen van ‘Godzijdank, taboes bestaan alleen in het buitenland’
U denkt een kop uit NRC Handelsblad te lezen, maar helaas is dat voorlopig fictie. Bovenstaande tekst is wel gebaseerd op een echte gebeurtenis, die de vaderlandse media waarschijnlijk niet haalt. De jongens en meisjes van de pers zijn veel te druk met het onderuit halen van ‘rechtse’ politici, zoals een Kamerlid van de Partij voor de Vrijheid. Het gaat om Dion Graus, die anders dan GroenLinks-politici als Wijnand Duyvendak en Jack Bogers nooit voor een misdrijf is veroordeeld. Vervolg het lezen van ‘NRC: Verfbommen tegen Deense ambassade’
Laatste Reacties