Vijf jaar later: NRC demoniseert rustig door

demon.jpgdoor Rene Marres
NRC Handelsblad gaf onlangs een speciale bijlage uit, ‘NRC zo­mer’ (14 juli 2007). Daarin zijn artikelen opgenomen die al eerder ver­schenen, maar volgens de redactie het waard zijn om opnieuw – of voor het eerst – gelezen te worden omdat ze blijvend actueel zijn en ‘los staan van de waan van de dag.’ Lezers kunnen het meenemen voor de va­kantieweken.
Een van die artikelen gaat over Pim Fortuyn. Het is een interview van Jannetje Koelewijn met For­tuyn’s ex-minnaar, Ari Versluis, fotograaf te Rotterdam. De kop en subkop luiden:
‘Hij was bang voor alles wat niet-westers was’ en ‘Ex-partner over de hedonist Pim Fortuyn en zijn vreemdelin­genhaat’ (cursief van RM)
Toen ik het gelezen had, dacht ik: raar, er staat niets over die vreemde­lingen­haat in; nog maar eens doornemen, ik zal erover heen gelezen hebben. Ik zal nu die passages citeren die enig verband zouden kunnen hebben met de aantijging.
Read more »

Joris Demmink verdient parlementaire enquete

enquete.jpgIn zaken als de Schiedammer Parkmoord, de Deventer moordzaak en die te Putten (maar en zijn veel meer voorbeelden) excelleerde het OM in het vervalsen van belastend bewijsmateriaal en het weren uit het dossier van ontlastende stukken. Inzake de pedofiele Justitie-SG Joris Demmink bewandelen de door de belastingbetaler gefinancierde ‘magistraten’ precies de omgekeerde weg: belastende stukken voor Joris worden genegeerd of gezien als besmet, terwijl aan alles wat Joris kan ontlasten een enorme waarde wordt toegekend. Jammer alleen dat al het ‘ontlastende’ bewijs uit de koker van de overheid zelf komt (OM, AIVD) die er nu juist bij uitstek belang bij heeft de pedo-affaire te killen.
Vorige week werd bekend dat het OM niet over zal gaan tot vervolging van de met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kindermisbruiker Joris Demmink, de hoogste ambtenaar van het Ministerie van Justitie. De aangifte voor het misbruiken van kinderen was begin april ingediend door de landelijk bekende topadvocaten Van der Plas en Bakker Schut en was onderbouwd met een hoeveelheid bewijs die je normaal gesproken in een aangifte nooit tegenkomt.
Een aangifte is maar een aangifte, toch? Alles moet dan toch nog worden bewezen? In deze zaak ligt dat even anders. Twee advocaten van naam en faam zullen hun reputatie niet snel op het spel zetten door een onterechte aangifte te doen tegen de topman op Justitie en dus hebben ze op zeker gespeeld: massa’s bewijs, vooral in de vorm van rapporten van de Turkse autoriteiten zelf. Die laten aan duidelijkheid weinig te wensen over. Daarbovenop kwam nog een verklaring van een Turske ambtenaar dat hij jongetjes diende te regelen en deze diende af te leveren op de hotelkamer van Demmink.
Read more »

WordPress Themes