Witwas-boek voor Vieze Fokke

We konden erop wachten: de enige pedofiel in toga die tot en met de Hoge Raad en terug is veroordeeld wegens perverse smerigheden met minderjarigen [backgrounds] heeft een heel boek ‘gekregen’ dat hem moet ‘witwassen’. Het gaat om het boek Jacht op een Rechter van de hand van ene Rosalie Sprooten (De Geus, 2010). We citeren de eerste twee alinea’s van het voorwoord: In november 2001 meldde de Limburgse TV-zender LI dat vice-president mr. Fernhout van de Maastrichtse rechtbank verdacht werd van het in bezit hebben van kinderporno en het plegen van kindermisbruik. Zo kwam het bericht een dag later ook voluit in de Nederlandse media terecht. Het ging om een ernstige verdenking. De morele verontwaardiging, die niet zelden uitgroeit tot onbeheersbare proporties en iemand veroordeelt voordat hij schuldig bevonden is, was gevoed. De media sponnen er garen bij.

Omdat ik twijfels had over de zorgvuldigheid van de rechtsgang besloot ik zelf op onderzoek uit te gaan. Al snel bleek dat niet-geverifieerde aannames als feiten waren gepresenteerd. Dat had geleid tot een jarenlang, zeer indringend onderzoek naar de handel en wandel van Fernhout. Een onderzoek dat niet in verhouding stond tot de verdenking en de feiten, zoals ik laat zien in dit boek.

Het gaat hier ongetwijfeld om een van de meest curieuze boeken uit de Nederlandse crime-geschiedenis en ik heb het dan ook direct gekocht voor mijn collectie. Hoe is het mogelijk dat zo’n boek verschijnt juist over de enige justitie-pedo die nota bene twee keer door het gerechtshof is veroordeeld? Hoe ver gaan de witwas-machinaties in toga-pedoland nadat Fernhout na zijn veroordeling ook reeds een boek mocht publiceren samen met Peter van Koppen over meisjes-kutten? We hebben het boek van mevrouw Sprooten nog niet helemaal kunnen lezen, maar de volgende feiten komen reeds nu aan het licht:

-Rosalie Sprooten is een persoonlijke vriendin van Fokke Fernhout. Dit blijkt uit blz. 18 waar we lezen (direct na het uitbreken van de affaire in november 2001): Rondom de persoon Fernhout is het oorlog. Via een vriendin krijgt hij een veilig onderkomen in Maastricht aangeboden, maar door de omstandigheden kan hij daar nog niet naar toe. Ik probeer hem telefonisch te bereiken, maar hij is onvindbaar. Diverse keren spreek ik een boodschap bij hem in. Pas dagen later belt hij mij terug. Hij zit in zijn oude school in Frankrijk die hij enkele jaren eerder heeft gekocht om er zijn vrienden, hun kinderen en hun honden en katten te laten logeren.

-de advocaat van Fernhout, mr. R. Wagemans die reeds direct de media onder extreme druk plaast, blijkt een ‘voormalig collega-advocaat en vriend’ te zijn van Fernhout (blz. 20).

-de electricien die de kinderporno-banden bij Fernhout aantrof tijdens werkzaamheden in oktober 2001 en contact zocht met de politie wordt op ongekende wijze gedemoniseerd (blz. 22 ev.)

-de volgende passage (blz. 19) roept vele vragen op: Philippe woonde vanaf zijn dertiende jaar bij Fernhout in huis. Dat was in 1996. Zowel Philippe als zijn moeder had Fernhout hierom verzocht vanwege de moeilijke omstandigheden waarin de jongen thuis verkeerde. Ook de resultaten op zijn school in Parijs waren ver onder de maat. Fernhout bood onderdak. Hij zorgde ervoor dat Philippe vanuit Maastricht het College St. Hadelin in Belgie kon bezoeken en hij hielp hem intensief met zijn huiswerk. Hoe is het contact tussen Fernhout en deze familie tot stand gekomen?

We gaan met rode oren verder lezen in dit unieke boek! Intussen vragen wij ons wel af hoe een uitgever erbij komt deze bagger te publiceren. Moest het van Joris Demmink? Waarom moet een cruciaal boek als De Demmink Doofpot in eigen beheer worden uitgegeven, terwijl dit pedo-witwas boek wel een gevestigde uitgever krijgt?

WordPress Themes