2011: Het einde van de journalistiek

Zelfs de MSM-propaganda site Nieuwereporter durft er (nog) geen aandacht aan te besteden wegens een te groot ‘besmettingsrisico’ voor de falende Nederlandse journalistiek: het ‘afluitserschandaal’ bij het Engelse News Of The World. Het enige Nederlandse medium dat een halfslachtige poging doet is Trouw. De enige juiste analyse trof ik aan in een zin in De Telegraaf, een citaat uit een Engels medium: na de bankiers en de politici is nu ook de journalistiek ontmaskerd. En zo is het maar net, want aan de totale ineenstorting van deze drie voormalige ‘bolwerken’ ligt dezelfde oorzaak ten grondslag:

een totale corrumpering en morele ineenstorting als gevolg van een allesverwoestende commercialisering. Een proces dat vlijmscherp is beschreven door journalist Nick Davies in zijn Flat Earth News uit 2009, een boek waarin ook het huidige ‘afluisterschandaal’ tot in detail werd voorspeld maar dat iedereen nu gek genoeg helemaal vergeten lijkt te zijn, ondanks de (geringe, maar toch) aandacht die het kreeg bij het uitkomen. Hand in hand met deze commercialisering -wat je schrijft maakt een bal meer uit, als het maar schuift, om het proces maar even in Jacobse- en Van Es-termen te simplificeren- gaat het kankergezwel van de belangenverstrengelingen. Politicus-journalist-ondernemer? Deze trias is anno 2011 gemeengoed geworden. Een loopbaan die bestaat uit de functies journalist-persvoorlichter politieke partij-weer journalist-lid tweede kamer-voorlichter van een bank-staatssecretaris-weer journalist-investeerder-lobbyist voor de tabaksindustrie-weer journalist-bestuurder bij een mediabedrijf wordt heden ten dagen gezien als bewijs van ‘creativiteit’ dan wel ‘flexibiliteit’ en niet als wat het werkelijk is: pure prostitutie. We kunnen probleemloos tien Nederlandse namen noemen die naadloos passen bij dit ‘carriere-model’ maar dat mag vast niet van Nieuwereporter.

Dit alles lijdt tot de onprettige conclusie dat het Nederlandse kranten-landschap net zo is aangetast als het Engelse, het verschil bestreft alleen de symptomen van de ziekte die uiteraard cultuur-bepaald zijn. In Engeland hebben we het dan over extreme uitwassen van de tradioneel stevig verankerde tabloid-journalistiek, in Nederland over een sluipende overname van de pers door het bedrijfsleven en de politiek. Is een deels door Defensie betaalde campagne in De Telegraaf onder de titel ‘onze helden’ ter promotie van de oorlog in Afghanistan niet net zo weerzinwekkend als wat er thans gebeurt in Engeland? Of in journalistieke zin wellicht zelfs nog erger, omdat een zogenaamd onafhankelijke krant in opdracht van de Staat oorlogspropaganda bedrijft? En wat te denken van de oud-hoofdredacteuren van twee van onze belangrijkste ‘kwaliteitskranten’ die hoge posities gaan innemen in het bestuur van het land, de een als staatssecretaris en de ander als burgemeerster, functies die ze zonder twijfel hebben te danken aan de ‘gouvernementele’ wijze waarop ze hun kranten hebben geleid? Er zijn meer voorbeelden te noemen. Veel meer. Wat we anno 2011 meemaken is het einde van de journalistiek as we knew it.

WordPress Themes