HOE MINERVA EN LEIDEN DE MEDIA KAPEN

Doorleren voor verdwijnende baantjes

Door Hans Vogel

mare.london
Leidse studenten Journalistiek -Cindy, Liza, Eva, Jennie, Loes, Alieke en de rest- op bezoek bij de BBC in Londen. Hier een verslag van de ‘studiereis’ in het blad Mare

Stel je leert voor journalist, je zit op “de masterspecialisatie Journalistiek en nieuwe media van de Universiteit Leiden” en je maakt met je mede-studentjes een reisje naar “het walhalla van de journalistiek: Londen.” (VERSLAG IN LEIDS UNIVERSITEITSBLAD MARE) Dan zou je toch verwachten dat je vol zit met brandende vragen. Goed, je mag dan wel worden rondgeleid door een correspondente van een aantal Nederlandse media, maar je gaat toch maar naar de studio’s van de BBC. En je mag deelnemen aan een heuse conferentie waar “journalistieke transparantie het overkoepelende thema” is. Er zijn sprekers van The Guardian, The Economist, Al-Jazeera en BBC en er wordt heftig gediscussieerd over de vraag of Snowden een verrader was of een held! Alsof dat überhaupt nog een vraag zou moeten zijn. Een jonge cursist van de journalistiekopleiding van de Leidse Universiteit zou sowieso op het standpunt moeten staan dat Snowden een held is, want hij strijdt voor vrijheid en “journalistieke transparantie.” Meer wordt er in het verslag van het reisje naar Engeland in de Mare (het Leidse universitaire sufferdje) echter niet geschreven over deze conferentie. Zeker voor studenten die zich volgens de beschrijving van hun opleiding bezighouden met onder andere internetjournalistiek, is het on-be-grij-pe-lijk dat ze aan een conferentie deelnemen over journalistieke transparantie en hun mond niet opendoen. Per slot van rekening zitten ze in een zaal met allemaal werknemers van de belangrijkste propaganda-organen van de zogenaamde vrije wereld: BBC, Al-Jazeera, The Economist, The Guardian. Maar niets, geen protest, geen kritiek, geen nader commentaar, niets, he-le-maal niets! Ook bij het bezoek aan de BBC helemaal geen reuring, geen kritiek, geen verontwaardiging, niets. Alles wat de jongens en meisjes van de opleiding journalistiek van de Leidse Universiteit blijkbaar deden was ooh en aah roepen en in ademloze bewondering rondlopen op wat ze beschouwen als heilige grond. En dat zijn dan toekomstige journalisten! Geen vraag over Jimmy Savile en het wijdverbreide seksuele misbruik van kinderen in de hoogste regionen van de macht in Engeland. Niets over Elm Street House en de misdragingen van Sir Cliff Richard (alias “Kitty”), niets, niets niets niets.

En dat is opmerkelijk, want van de groep van 25 Leidse cursisten die het bezoekje brachten aan het walhalla, was 80% vrouw. Cindy, Liza, Eva, Jennie, Loes, Alieke, Harriot, Martine, Myrthe, Tessa, Eline, Marloes, Marjanne, Kelly, Marit, Marloe, Dieneke, Phebe en Liza hopen straks allemaal een baantje vinden als journaliste. Ik neem aan dat de meesten van hen ook het moederschap ambiëren. Is het dan te begrijpen dat ze zich niet opwinden over iets als de affaire-Saville in Engeland, die immers de parallel is van de affaire-Demmink in Nederland? Of zijn ze van plan straks allemaal hun zuigelingen en peuters te plaatsen op kinderdagverblijven waar schurken als Robert M. rondlopen? Mij komt het voor dat de vrouwelijke cursisten van de masterspecialisatie journalistiek van de Faculteit Geesteswetenschappen van de Universiteit Leiden nooit goede journalisten zullen worden. En geen goede moeders. Ik heb nu al medelijden met hun nog ongeboren kindjes. Een baantje als journaliste zullen sommigen van de meiskes echter wel in de wacht slepen.

Ik heb echter het gevoel dat ze als zodanig zeer bij de baas in de smaak zullen vallen. Ze zullen braaf en kritiekloos opschrijven wat de baas hun opdraagt te schrijven. Ze zullen blijmoedig en met een slap glimlachje alle teksten opzeggen die hun baas voor ze op tafel legt. Deze meiskes zullen brave kloontjes worden van de meisjes die nu het staatsjournaal ’s avonds op de televisie mogen voorlezen, compleet met de mimiek van derderangs amateur toneelspeelsters.

De definitieve dood van de journalistiek zoals die door de grote door de staat en het kapitaal beheerste media wordt bedreven, lijkt bezegeld. Aspirant-journalisten die geen enkele nieuwsgierigheid hebben, die blijkbaar te dom zijn om een kritische blik op de omgeving te hebben, die zwijmelen bij het betreden van het “walhalla,” zullen nooit en te nimmer echte journalisten worden. Sterker nog, op dit moment bestaat bij de staatsmedia en de spreekbuizen van de politieke en economische macht (de MSM dus), geen enkele behoefte aan kritische en moedige scribenten. Dat is ook een van de redenen waarom de MSM op sterven na dood zijn.

Ten tweede is het veelbetekenend dat de aspirant-journalisten die in Leiden worden opgeleid, merendeels vrouw zijn. Volgens de “wet van Sullerot” verliest namelijk elk beroep, waarin vrouwen de meerderheid vormen, automatisch maatschappelijk prestige. Mannen zoeken immers bij voorkeur die beroepen uit waarin zij macht en geld kunnen verwerven. Zie bijvoorbeeld het lijstje van directeuren van Alpinvest, een firma met een investeringsportefeuille van € 34 miljard: onder de 19 directeuren bevinden zich slechts twee vrouwen. De ene is een Russin, de andere een Chinese. Ze lijken mij niet van het dweepzieke en kritiekloze type dat in Leiden doorleert voor journaliste.

Voor journalist wordt men in Leiden niet opgeleid en tegen de tijd dat al die meisjes hun diplomaatje in de tas hebben, zijn de meeste baantjes vermoedelijk verdwenen. Maar er is misschien hoop: wie nu nog snel een kritische geest kweekt en een beetje zijn hersens gebruikt, kan straks misschien aan de slag bij een fatsoenlijke site als KLOL.

WordPress Themes