Het kerstnummer van HP/de Tijd 2006

kerstboom.jpgFamilie uit Nederland heeft voor ons alle dubbeldikke kerstnummers van de weekbladen meegenomen. Vroeger vond ik die kerstnummers altijd erg opwindend: er stonden altijd speciale en vaak spectaculaire artikelen in en bijzondere interviews. Maar de journalistiek in Nederland verkeert in een diepe crisis. Hoe zijn die kerstnummers anno 2006? Zijn ze nog de moeite waard? We kijken als eerste naar HP/de Tijd, het weekblad dat het meest creatief is in het bedenken van onderwerpen en invalshoeken. Wat valt het eerst op als je naar het inhoudsoverzicht kijkt? Een profiel van Pieter Broertjes, ja, dat trekt me wel als media-watcher. Eigenlijk had hier natuurlijk een onthullend profiel moeten staan van Birgit Donker, maar dat durft HP/de Tijd ook niet aan. Gek eigenlijk, want HP/de Tijd heeft eerder drie grote artikelen geplaatst (twee rond mij, het derde door Paul Frentrop) over de teloorgang van Lux et Libertas. Misschien vraag ik Thieu Vaessen wel of ik een portret van Donker mag schrijven. Als Daan Dijksman van de VARA over Pieter Broertjes van de PvdA mag schrijven, waarom zou ik dan niet over NRC mogen schrijven? Ik ben tenminste kritisch en heb al heel wat onthullingen over NRC naar buiten gebracht en heb me dus verregaand verdiept in het onderwerp, veel meer dan Dijksman in De Volkskrant.

Die Broertjes kennen we nu wel. Het aardige is dat Broertjes ook in dit stuk dat zonder meer vleiend is (soms zelfs slijmerig) zijn reputatie als gefrustreerde huilebalk weer helemaal waarmaakt: gezanik over ‘de teneur van het stuk’, de angst om niet positief genoeg naar voren te komen en opmerkingen als ‘jullie willen zeker weten wanneer ik eindelijk eens opstap?’. Pathetisch is dat hij het nodig acht ‘terloops te melden dat hij onlangs Tony Blair persoonlijk heeft ontmoet’. Blair is een leugenaar en een oorlogsmisdadiger, maar pathetische Pieter gaat als zoon van Bernhard en leger-fetisjist natuurlijk alleen af op sterren en strepen. “Ik heb Blair persoonlijk ontmoet” roept hij juichend over de redactievloer. Wat een engerd! Hij heeft vast ook zo’n wall of fame op zijn kamer met foto’s met hoogwaardigheidsbekleders en BN’ers zoals Ali B. Hij heeft Nederland trouwens al compleet en richt zich nu op het buitenland: Merkel, Berlusconi, Bil Gates, Jack Nicholson, dat werk. Het enige onthullende zinnetje in het stuk vol cliches (O wat werkt onze Pieter hard! Hij is een vader en moeder tegelijk voor de redactie, getrouwd met de krant, ec etc.) is dat Pieter regelmatig persoonlijk blijkt te bellen en sms-sen met Wouter Bos. “Wouter! Ik zit nu tegenover Tony!” sms-te Pieter aan Wouter die direct terugschreef: “Wat fantastisch! Geef Tony van mij een vrienden-por onder zijn ribbekast!” Ik vind het onluisterend dat Pieter en Wouter open lijnen blijken te hebben. Opnieuw een bewijs van de complete incompetentie en machtsgeilhed van Broertjes. Het ergste is nog wel dat in het stuk openlijk wordt gespeculeerd over een staatssecretariaat voor de PvdA. Zou Pieter daar ook over sms-sen met Wouter? Dat de ‘vader en de moeder van de redactie’ vooral bezig is met de vervolgstappen in zijn eigen loopbaan?

Ik begrijp ook niet waarom in het stuk niet wordt gezegd dat Broertjes zichzelf belachelijk heeft gemaakt met zijn Bernhard-interviews samen met Jan Tromp. Op een grote foto staat Pieter met de betreffende bijlage (“Bernhard Spreekt’) in zijn handen, aandachtig lezend alsof hij elke dag begint met het opnieuw bestuderen van zijn eigen meesterwerk dat zo vol staat met leugens dat Zembla er zelfs een aparte uitzending aan heeft gewijd. In het stuk durven de auteurs zelfs te suggereren dat Broertjes zo kritisch is geweest over zijn ‘tweede vader” Bernhard dat hij nu ‘persona non grata’ is bij het koningshuis. Althans, dat laten ze Broertjes vriend Arendo Joustra zeggen. Terwijl Broertjes dus alle ‘kroonjuwelen’ van de journalistiek (onafhankelijkheid, kritisch zijn, lef tonen etc.) als een ware collaborateur heeft verkwanseld aan een gecorumpeerde nationaal-socialist, wordt in het stuk toch het liedje gezongen van de ‘onafhankelijke kwaliteitskrant’. Van Dijksman kan ik me een dergelijk optreden wel voorstellen, maar dat Gert Hage deze waanzin voor rekening wil nemen kan ik niet begrijpen.

Het is een enorm irritant artikel. Het gaat namelijk nauwelijks over journalistiek, maar vooral over (de carriere van) Broertjes en over zijn opvolging. Irritant is ook al die bewonderaars die aan het woord komen, mensen van zijn eigen krant als (‘De sfeer is aanzienlijk verbeterd’) Brill en (‘Zijn grootste verdienste is….’) Wansink. En al dat vreselijke goedpraten van Pieter! Nee, geen ruzie gehad met Blokker, nee, ik heb mijn hand niet overspeeld door een gratis ochtend-Volkskrant aan te kondigen. Volgens mij is De Volkskrant onder Broertjes gehalveerd in oplage, heeft zich journalistiek uitgeleverd aan de macht, startte de ene falende bijlage na de andere (de volgende komt er volgens het stuk al weer aan…. Een ‘lichaam en geest-achtige wellness-bijlage’… kan het kanslozer?) maar in dit stuk is het Pietertje voor Pietertje na. Dat valt met name zo tegen omdat het falen van Pieter wel de journalistieke aanleiding lijkt te zijn voor het hele stuk. Uit de lead: geen gratis krant, geen zondagkrant, een lezersbestand dat afkalft, ruzie met zijn bazen en toch stapt hij maar niet op. De lezer wordt dus bij de neus genomen. Over dat ‘afkalvende lezersbestand’ wordt verder niet gesproken laat staan dat Broertjes enig idee of visie heeft over welke koers zijn krant in de toekomst moet gaan varen. Nee, het is aan het sms-sen met Wouter over een lekker baantje. Over internet staat al helemaal niets in het stuk, hoewel De Volkskrant best een aardige website heeft. Blijkbaar vindt Broertjes internet te onbelangrijk om hiervoor de credits op te eisen. Alleen dat al maakt hem compleet incompetent als manager van een nieuwsmedium anno 2006. Tot zo ver Pieter. Wat staat er nog meer in het nummer?

Die Mei Li Vos, wat een huilverhaal ook. Deze vrouw is dusdanig gehyped door de politiek-correcte media dat ze compleet hysterisch werd maar desondanks is ze niet in de kamer gekomen. Nu moeten we met haar meehuilen. De verslaggever probeert haar zelfs aan een baantje te helpen bij HP/de Tijd. Raar soort humor. Zo’n Vos is helemaal gemaakt door de media, is in feite een wandelend medium en kan dan ook niets anders doen dan zich rondwentelen in het bekende Nederlanderschap dat op geen enkele concrete prestatie gebaseerd is. Als je de behandeling die zij krijgt vergelijkt met die van Dion Graus van de partij van Geert Wilders! En dat alleen maar omdat ze bij de PvdA is, de partij waarvan de aanvoerder open lijnen heeft met Pieter Broertjes! En dan zijn er nog mensen die roepen dat de pers niet links is!

Het foute van dit kerstnummer zit hem er vooral in dat het zo super-oubollig is, vol met onderwerpen staat die alleen leuk zijn voor beschimmelde, links-achtige vijftig-plussers die politiek nog belangrijk vinden en mensen als Boris Dittrich interessant. Arme mensen doen het ook altijd goed bij deze groep. Oriana Fallaci, ook al een heldin uit de jaren 70. De apartheid in Zuid-Afrika. Sietse Bosgra en zo, geitenwollen sokken. Maurice de Hond, deed het nog met Hedy d’Ancona. Jan Siebelink, niet echt een moderne, trendy auteur. Rudi Fuchs en Karel Appel, Ad Visser en Mariska Veres. Help! De TROS! Publieke omroep, getverdemme! Niet meer belangrijk, passe. Maar HP was toch zo tijdgeest? Nou, in dit nummer in elk geval niet.

Hirsi Ali komt ook uitgebreid aan bod. Geen zin in, al ziet het stuk er best aardig uit. Ze is wat mij betreft passe, niet meer hot. Een goede keuze is het aankochte verhaal over de Abu Ghraib-klokkenluider. Dat gaat tenmiste ergens over. Het thema ‘multiculturele susser in debat met verlichtingsfundamentalisten’ komt mij veel te gekunsteld over, al is het tenmiste een poging wat origineels te brengen. De duurste hotelsuites van Nederland: super saai en cliche, al 1000 keer gezien. Zo’n stuk over internationale opiniemakers is altijd aardig, maar ik zou zoiets toch liever over Nederland zien en dan toegespitst op internet. Wie zijn nu echt belangrijk op internet in Nederland? Al deze namen zeggen toch weinig en je gaat ze echt niet lezen naar aanleiding van dit artikel. Feit is dat Geenstijl stukken invloedrijker is dan die krant van Pieter Broertjes en veel meer echt nieuws brengt dat dan door kranten wordt overgenomen. Op internet moeten zo ook invloedrijk commentatoren zijn. Tot slot nog even iets over Pauw en Witteman. Het foute van dat programma is toch echt dat alles draait om de presentatoren en de gasten er steevast bijzitten ter meedere eer en glorie van de heren die zichzelf vaak rucksichtlos manifsteren en profileren ten koste van hun gasten die zich vanuit een soort masochisme laten afslachten en ook omdat het op een rare manier toch statusverhogend werkt om je door de beide heren te laten afzeiken. Maar dat staat natuurlijk niet in dat stuk waar toch weer erg moeilijk en ingewikkeld wordt gedaan. Slijmbal Joost Zwagerman zegt: “Bij bepaalde mensen houdt hun interesse op als de uitzending voorbij is.” Nou, volgens mij zijn beide heren alleen geinteresseerd in Wouter Bos en Jan Marijnissen. De rest van Nederland: daar hebben ze schijt aan!

Ik ben benieuwd hoe dit kerstnummer scoort in vergelijking met Elsevier en Vrij Nederland. Binnenkort meer!

  • By Bram S., 28 december, 2006 @ 12:53

    Beste Mischa,
    Het ‘Broertjes artikel’in Het kerstnummer van HP/de Tijd is zeker niet helemaal kritiekloos. Natuurlijk, het wemelt van de complimenten: ‘Hij is er in geslaagd de boel bij elkaar te houden’, ‘De sfeer is aanzienlijk verbeterd’ en ‘Hij is aan voortreffelijke kok'(?). Maar Broertjes geeft ook eerlijk toe dat het vertrek van Jan Blokker ‘een van de meest ellendige momenten in zijn bestaan als hoofdredacteur is geweest’. Ook zijn constatering dat de krant kansloos verloren heeft als hij op een Hogeschool zijn studenten vraagt wie die ochtend De Volkskrant heeft gelezen, en blijkt dan van de 150 aanwezigen er tien hun vinger opsteken, getuigt van enige introspectie.

  • By Bram S., 29 december, 2006 @ 0:12

    Is het een aanbeveling als een hoofdredacteur van een landelijk dagblad een ‘voortreffelijke kok’is? Geen idee. Overigens is het bakken van een appeltaart, waarmee de hoofdredacteur geregeld de redactie verblijdt, niet echt een culinair hoogstandje.

  • By Richard, 29 december, 2006 @ 17:33

    Eén appeltaart voor een hele redactie? Goh, toe maar.

  • By A. Pax, 30 december, 2006 @ 16:55

    Wij durfkapitalisten vonden dat stuk over Ayaan Hirsi Ali helemaal niet passé.
    Wat een berg modder werd er over haar uitgestort.
    De schrijfster Alice Pegtel zou voortreffelijk passen op de redactie van NRC Handelsblad.
    We zullen een goed woordje voor haar doen bij Birgit Donker.

  • By Richard, 3 januari, 2007 @ 23:47

    Even iets over het typische voorbeeld van riooljournalistiek in de betreffende editie van HP/De Tijd. Alies Pegtel, die Ayaan Hirsi Ali in een artikel met de inhoud van een beerput trachtte te bevuilen, schijnt het niet zo nauw te nemen met het checken van verhalen. Columnist Sylvain Ephimenco weet er alles van. Lees maar eens de volgende columns:
    http://www.trouw.nl/deverdieping/dossiers/article587860.ece
    http://www.trouw.nl/deverdieping/dossiers/article589806.ece

Other Links to this Post

WordPress Themes