Het kerstnummer van Vrij Nederland

VN2k6.jpgUw ombudsman kreeg een beetje genoeg van al die pseudo-leuke en ‘journalistieke’ kwaliteitsartikelen uit de opiniebladen maar belofte maakt schuld, dus ook Vrij Nederland moet onder het mes. Nou, ik kan u zeggen: het was een journalistieke belevenis van jewelste waarbij uw ombudsman van hoogtepunten naar peiloze dieptepunten werd geslingerd. Grappig is dat Vrij Nederland de ‘bedriegende topjournalist’ Jason Blair opvoert als iemand die ‘zijn ondergang beleefde in het felle licht van de media’ terwijl het blad zelf een nog veel grotere bedrieger, Marjon van Royen, in de eigen kolommen laat schijven. Dergelijke vormen van extreme hypocrisie zijn kenmerkend voor de media in Nederland. Eerder constateerde uw ombudsman dat er geen kritische vragen meer worden gesteld in interviews met politici en andere prominenten. Een mooin voorbeeld hiervan in VN is het interview met ‘PvdA-coryfee’ Trude Maas van Max van Weezel, de vleesgeworden partij-hoer van de socialisten. Over Maas is heel wat interessants te melden, maar Van Weezel likt haar klit op zo’n opzichtige wijze dat het stuk interessante leerstof zou opleveren voor een opleiding journalistiek.

Niets komen we te weten over wat Maas doet als commissaris, bijvoorbeeld van Schiphol dat het ene delict na het andere pleegt terwijl Maas maar ethisch blijft doorjanken over ‘maatschappelijke verantwoord ondernemen’. En wat deed Maas toen ABN Amro waar ze ook commissaris is een soort wiswascentrale bleek te zijn voor miljarden uit landen als Iran en Libie waarvoor het in de VS een enorme boete kreeg? Nee, Van Weezel brengt Maas al nieuwe minister in een PvdA-succeskabinet en laat haar de ene gemeenplaats (‘o, wat heb ik toch veel ideeen! gek mens ben ik, he?’) debiteren. Van Weezel is de meest weerzinwekkende collaborateur uit journalistiek Nederland. In een uitzending van Andere Tijden vertelde Jan Terlouw van D 66 hoe hij door Van Weezel die werkte in opdracht van Den Uyl kapot werd geschreven toen zijn partij een te grote bedreiging ging vormen voor de PvdA. Dat deze man nog wordt getolereerd! Hilarisch is ook het ‘interview’ met Henk ten Cate. Nu zijn interviews met voetbaltrainers zo’n beetje het laagste van het laagste wat je als journalist kunt presenteren, maar wat deze figuur ervan brouwt is nog erger dan de VI Junior! Weer dat stroop-smerige, dat hielelikkende…. Nee, Ten Cate heeft geen moment wakker gelegen van de 2-0 nederlaag tegen Espanol, de nummer 14 uit de Spaanse competitie! ‘Fris gedoucht’ en schaterlachend staat hij op de tribune voor een fotosessie. Zijn eerste quote: “Vroeg of laat (of ergens ertussen in, wouwel wouwel…) komt elke club in een dergelijk fase”. Dat dit wordt afgedrukt! Het beste van alle kernsnummers staat echter ook in VN: de reconstructie van een helikopterongeluk in Afghanistan waarbij twee Nederlandse soldaten omkwamen. Niet dat de oorzaak van de crash wordt onthuld, maart het stuk geeft zoveel belangrijke circumstantial informatie dat een fascinerend nieuw beeld ontstaat van wat er daar allemaal speelt en gebeurt. Het opvallendst vond ik dat waar in andere landen de nabestaanden van de slachtoffers allerlei juridische stappen zetten, de Nederlandse nabestaanden niet eens met de journalisten willen spreken! Waarschijnlijk zijn ze te zeer geintimideerd door Defensie; we kennen deze neiging van Defensie uitstekend uit de zaak-Spijkers. Ook de liegende overheden in ons land die eerst desinformatie verspreiden en vervolgens een ‘onafhankelijke commissie’ alles ‘tot op de bodem’ laten uitzoeken is kenmerkend voor het deplorabele niveau van het afleggen van verantwoording door de politiek. Een minpunt bij het stuk zijn de afschuwelijke illustraties. Bij zo’n journalistiek verhaal plaats je toch geen tekeningen! Een zwak stuk is het interview met ex-rechercheur Sjaak K. die zich zeven bladzijden lang mag vrijpleiten van de verdenking van corruptie door stukken van de politie door te spelen aan de onderwereld. Aan het einde blijft de lezer radeloos achter: hoe zit het nu? Martin Simek is een fascinerende figuur; uw ombudsman zat ooit bij hem in de uitzending. De repo over hoe hij zich ontfermt over een tennis-tweeling leest lekker weg en is ook best orgineel. Het pathetische stuk over ‘een VN-redacteur die zich inzet voor een zwarte school’ sloeg ik over. Geen journalistiek. Tenslotte nog iets over een ellenlange verhandeling over een Joodse lesbo die een praatclubje had. My god… in dat praatclubje zat ook nog Yoeri Albrecht, ex-redacteur van VN. Maar goed, VN zou VN niet zijn als er niet minimaal tien pagina’s over joden gaan.

  • By Jan de Wit, 5 januari, 2007 @ 17:21

    Eens, meneer Kat. Van Weezel is de meeste kwezelige intrigant uit de Nederlandse journalistiek. En hij schaamt zich niet voor zijn gelik bij het PvdA-partijkader. Lees hoe hij openlijk schrijft over zijn geslijm en vleierijen bij de nieuwe kamervoorzitter Gerdy Verbeet in VN van enkele weken geleden. Een weerzinwekkend soort journalist.

  • By Richard, 5 januari, 2007 @ 18:18

    Citaat: “(…) VN zou VN niet zijn als er niet minimaal tien pagina’s over joden gaan.”

    Goh, interessant. Gaat dat op dezelfde (latent-)antisemitische manier zoals in andere linkse media? Dan zou de voormalige verzetskrant “Vrij Nederland” een nieuwe naam kunnen kiezen: “Freies Vaterland”.

  • By NN, 5 januari, 2007 @ 19:09

    Dat likkers en slijmers in de journalistiek bestaan is al heel oud. Het was me overigens al jaren geleden opgevallen dat linkse journalisten geen lastige vragen stelden aan gelijkgezindten. Maar zodra de gedoodverfde andere partij op de beeldbuis verscheen werd de journalistieke “scheermes-methode” toegepast. Voorbeelden zijn er genoeg te vinden. Maar heel vaak werd de kritische vraag niet gebruikt om de hoorder aan het denken te brengen. Het werd misbruikt om voor het volk te denken, die dan braaf in krantenbijdrages deze linkse clichés meekakelden…

Other Links to this Post

WordPress Themes